கலாம் ஆகும் காலம்!

தூக்கத்தைத் தொலைக்கும் கனவை

துரத்தச் சொன்ன கலாம்

தூங்கா விதைகளை

வெளியெங்கும் விதைத்துச்சென்ற கலாம்

எதனினும் கொடிய

இளமையில் வறுமை கண்ட கலாம்

அதனினும் அரிய

உயர்வினில் எளிமை கொண்ட கலாம்

அறிவு பலம் நேர்மைத் திறம்

கொண்டு சாதித்த கலாம்

அவ்வாறு வாழ நினைப்போரிலெலாம்

வாழ்வாங்கு வாழ்வார் கலாம்

விரும்பியதைச் செய்யும்போதே

காலம் ஆன கலாம்

அவர்தம் ஆத்மா நிறையும், ஒவ்வொருவர்

கலாம் ஆகும் காலம்!

கவிதையெழுதலாம் வாங்க!

வித்தியாசமான பாடுபொருட்களை
ஆகச்சிறந்த வார்த்தைகளில்
அடக்கியாளும் கலை
என் கவிதைகளில்
கைவரப்பெறுவதில்லை

மூன்றாவது வரியிலோ
அதற்கும் முன்னரோ கூட
'புரிந்து'விடுபவை தான்
என் பின்நவீனத்துவ
கவிதை முயற்சிகள்

குட்டைப் போர்வையினால்
உடல்மூட முனைவதுபோல்
அடங்கா வார்த்தைகள் சில
அங்கங்கே
துருத்திக்கொண்டுதானிருக்கும்

'நாற்பது வரிகளுக்கு மிகாமல்'-
குறிப்புகளைப் புறந்தள்ளியே
விடையெழுதிப் பழகிவிட்ட எனக்கு
நான்குவரிக் கவிதையெல்லாம்
ரசித்துப் படிக்க மட்டுமே

வார்த்தை அடுக்குகளையே
'கவிதை' என வகைப்படுத்தத் துணிந்துவிடும்
என் இவ்வரிகளை வாசிக்கும்போதே
"நாமும் கூட கவிதை எழுதிவிடலாம்" என்று
கற்பனை விதை
உங்களுக்குள் முளைவிடுமாயின்
வேறொரு பயனும்
வேண்டி நிற்கா என் கவிதைகள்!

நிரந்தரம்!

வெற்றிகளுக்காக மட்டுமே
காத்திருக்கும்
இரத்தினக்கம்பள வரவேற்புகள்
இருக்கும் வரை

தன் தவறுகளுக்குத்
தானே பொறுப்பேற்கும் தைரியம்
அனைவரிடத்தும்
வாய்க்கும் வரை

உழைத்த கூலியையும்
ஒருவேளை சோற்றையும்
உரிமையுடன் கேட்டுப் பெறமுடியா
அவலம் நீடிக்கும் வரை

தரத்தைப் புறந்தள்ளி
இலவசங்களில் ஈர்க்கப்படும்
இன்றைய நிலை
மாறும் வரை

சந்தேகத்தைத் துணை கொண்டு
உண்மை அன்பிற்கு
வைக்கப்படும் சோதனைகள்
தொடரும் வரை

பொய்மை நிரந்தரம்!

உன்னாலணையும் உயிர்!

முதலில் இதை வாசிக்க.

அப்படி
எங்குதான் போய்விட்டாய்?

உன்னால் மட்டுமே இயன்றிருக்கிறது!

வரையறுத்துவிடயியலா
குணங்களும்
புறப்பார்வைகளுக்கு நேரெதிரான
அகக்கூறுகளுமுடைய என்னை
'நானாகவே' ஏற்றுக்கொள்ள!

பொய்யெனப் புரிந்தும்
என் பொய்களை
உண்மைபோலாக்கிக்கொள்ள
மெய்யே எனினும்
என் மெய்வருத்த
இடமளிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ள
உனையன்றி யாருமில்லை இங்கெனக்கு!

அழப்பயந்ததில்லை நான்!
ஆனாலும் அழவில்லை.
வரவிருக்கும் அந்தநாளில்,
நம் இணைவையேற்று வரவேற்க
வேறொன்றுமில்லை என்னிடம்
அழுகையையன்றி!

வாழ்வதனை வாழவேண்டும்
புரிந்துணர்ந்து!
என்றென்றும் நீ வேண்டும்
அதை உணர்ந்து
விரைந்து வா
வந்துன்னை முழுமை செய்!

உன்னாலணையும் உயிர்!

அப்படி,
எங்குதான் போய்விட்டாய்?

எப்படியோ
கடந்துவிடுகின்றன
கடத்தியும் விடுகிறேன்
நீயற்ற பகல்களை!

குளிர்பனி நெருக்கத்தில்
உடல் குறுக்கிக் கிடக்கையில்
பீறிட்டெழும் நினைவுகளை
போர்வைக்குள் சேமிக்கிறேன்
அடக்கமாட்டாமல்!

இன்றே கடைசி என்ற
நினைப்பினால் மட்டுமே
விழித்தெழுகிறேன்
ஒவ்வொரு காலையிலும்!

அலையிடை ஓடமும்
மலையிடை பருந்தும்
அடிக்கடி வந்துபோகின்றன!

நிதர்சன விதிகளை
நெடுநேரம்
பொய்க்கச் செய்யாமலிருக்க
விரைந்து வா
வந்துன்னை முழுமை செய்!


இதன் தொடர்ச்சியினை இங்கு வாசிக்க.

எனைத்தான் அன்பே மறந்தாயோ?

பள்ளிக்கூட படிப்பக்கூட
பாதியில விட்டுப்போட்டு
பட்டாளம் போனமச்சான்
பாவிமக நெனப்பிருக்கா?

ஆலமர ஊஞ்சல்லையும்
ஆமணக்குத் தோட்டத்திலயும்
ஆடிப்பாடி ஓடினோமே
அதாச்சும் யாவமிருக்கா?

ஒன்னப்பத்தி நெனைச்சாலே
ஒறக்கமெல்லா ஓடிப்போது!
நெதானமே இல்லாம
நெதநெதம் பித்துப்பிடிக்குது!

உருப்படாம போனவன்னுதான்
ஊருசனம் பொறணி பேசுது!
இலவுகாத்த கிளிக்கு என்ன
இட்டுக்கட்டி கத சொல்லுது!

மாமங்கிட்ட சொல்லிட்டியா?
மனச தொறந்து காட்டீட்டியா?
சோடிப்பொண்ணுங்க கேக்குறாங்க
சொல்லிச்சொல்லி சிரிக்கிறாங்க!

கம்மாக்குள்ள மழத்தண்ணி
கடுதாசி போட்டா வந்துசேரும்?
சோளக்கொல்ல குருவிரெண்டும்
சொல்லிகிட்டா ஒண்ணு சேரும்?

எதிர்க்கேள்வி நாங்கேட்டா
எனக்கெந்த பதிலுமில்ல
கூனிக்குறுகி இளிப்பாளுக
கூறுகெட்ட குப்பாயிமக்க!

மத்தவங்களப்பத்தி கவலயில்ல
மசிரேபோச்சுன்னுதான் ஊதிடுவேன்
ஊருவாய பொத்திவைக்க
உலகத்திலேயே ஒண்ணுமில்லன்னு!

அடுத்த தைதான் கடைசியாம்
அதுக்கு மேல பொறுக்கமாட்டாளாம்!
அம்மாக்காரி சொல்லிப்புட்டா
அவகடம அவளுக்கு!

சேந்துநட்ட புங்ககூட
சரஞ்சரமா பூத்திடுச்சு
என்கூட சமஞ்சதெல்லாம்
ஏழெட்டு பெத்திடுச்சு!

இதுக்குமேல எதுத்துநிக்க
இந்தவுசுருக்கு திராணியில்ல
ஏதாச்சும் செஞ்சுக்குவேன்
எவனாச்சும் கட்டவந்தா!

கயிறோ கள்ளிப்பாலோ
கணக்கா முடிச்சுக்குவேன்
கனகுப்பயலுக்காவது கருகெடைக்கும்
கவிதயில என்கதயப்பாட!

பாண்டவர் பூமியிலிருந்து...

கல்லூரி படிக்கும் காலத்தில் எழுதிய கவிதை! நகரத்தில் வாழும் எங்களுக்கும் பல நன்மைகள் உள்ளது, கிராமத்தில் உள்ளவர்களுக்கு இல்லாதது என, ஒரு சிறு விமர்சனம் என் முன் வைக்கப்பட்ட போது, இது நகரத்தில் வாழும் அடுத்தவர்களுக்காக எழுதியது அல்ல. என்னையே நான் கிராம வாசியாகவும் நகர வாசியாகவும் வரிந்து கொண்டு, கிராமவாசி கனகு, நகரவாசி கனகுவிடம் கேட்பதாகத் தான் எழுதினேன், என பொய் சமாதானம் சொன்னேன். ஆனால் இன்று, இந்த கவிதையில் உள்ள அத்தனையும், என்னளவிலே உண்மையாகிப் போனது தான் நிதர்சனம். யதார்த்தத்தின் மீது பழி போட்டு விட்டு நானும் நகரமாகிப்போனேன்!

இரைச்சலை இசையாக்கி,

சத்தத்தை சங்கீதமாக்கி,

அவசரத்தையே

அடுத்த அடியாகக் கொண்டு,

இயற்கையைக் கூட

இயந்திரமாக்கி,

இரத்தவோட்டமுள்ள

இயந்திரமாகிப் போன,

நகரத்து நண்பருக்கு...

அடுத்த வீட்டில்,
யாரென்றறியாத
'அபார்ட்மென்ட்' வாசம்!

கரி அமில வாயுவையே
காசு கொடுத்து வாங்கி
சுவாசம்!

அம்மியிலிருந்து
ஆசிரியர் வரை
இயந்திரத்தில்!

ஈன்றவர்களோ
உதவும் கரங்களில்
ஊசல்களாய்!

எட்டாவது மாடியில் வீடு
ஏழடுக்கு குளிர்சாதனப்பெட்டி
ஐம்பத்தாறு 'சேனல்' தொலைக்காட்சி
ஒன்றாம் வகுப்பிற்கே
ஓராயிரம் புத்தகங்கள்
ஔவைக்கும் சங்கம்
அஃதிலும் ஊழல்!

இன்னும் இன்னும்
எத்தனையோ
அவசிய, அனாவசிய
தேவைகள்
வசதிகள்
வாய்ப்புகள்!

ஆயிரம் இருக்கட்டுமே!
என்றேனும்
பசித்துப் புசித்ததுண்டா?
இல்லை,
படுத்தகணம் அறியாமலுறங்கிய
பழக்கம்தானுண்டா?

விழியீர்ப்பு விசை!

இதில்தான்,
நான் நீயாகிப்போனது!

இப்படித்தான்,
உன் விழிவீச்சு
என் இதயத்தைச்
சிறைப்படுத்திக்கொண்டது!

ஏனிந்த இமைதாழல்?
காற்றுலுக்கிய இலையாய்,
சட்டென உதிர்த்துவிடு
நீயும் நானாகிப்போனதை!

(சில வருடங்களுக்கு முன்பு, 'தினம் ஒரு கவிதை' யாஹூ இணைய குழு நடத்திய 'ஓவியத்திற்கான கவிதை' போட்டியில் வென்ற கவிதை.)